Wacht niet met het lezen van gedichten en korte verhalen totdat je je been hebt gebroken!

Over loslaten en andere zaken

uit het boek Zen-zin Zen-onzin van Paul Reps
loslaten

Op een dag trokken Tanzan en Ekido samen over een modderige weg. Er viel nog steeds een zware regen. Na een bocht in de weg kwamen zij een lief meisje tegen dat een zijden kimono met een sjerp droeg en niet in staat was het kruispunt over te steken. 'Kom maar, meisje' zie Tanzan meteen. Hij tilde haar in zijn armen en droeg haar over de modder.

Ekido zei geen woord meer tot de avond, toen zij aankwamen bij een tempel waar zij konden logeren. Toen kon hij zich niet langer inhouden. 'Wij monniken blijven uit de buurt van vrouwen,' zei hij tegen Tanzan, 'vooral als zij jong en aanvallig zijn. Het is gevaarlijk. Waarom deed je dat?' 'Ik heb dat meisje daar laten staan,' zei Tanzan. 'Draag jij haar nog steeds?'

One Art by Elizabeth Bishop

The art of losing isn't hard to master;
so many things seem filled with the intent
to be lost that their loss is no disaster.

Lose something every day. Accept the fluster
of lost door keys, the hour badly spent.
The art of losing isn't hard to master.

Then practice losing farther, losing faster:
places, and names, and where it was you meant
to travel. None of these will bring disaster.

I lost my mother's watch. And look! my last, or
next-to-last, of three loved houses went.
The art of losing isn't hard to master.

I lost two cities, lovely ones. And, vaster,
some realms I owned, two rivers, a continent.
I miss them, but it wasn't a disaster.

–Even losing you (the joking voice, a gesture
I love) I shan't have lied. It's evident
the art of losing's not too hard to master
though it may look like (Write it!) like disaster.