Wacht niet met het lezen van gedichten en korte verhalen totdat je je been hebt gebroken!

Sabbatical Year

sabbactical year

Als ik ooit een boek zou schrijven dan moet het boek duizend pagina's beslaan. Voor minder doe ik het niet! Om inspiratie op te doen zou ik een sabbatical nemen. In dat jaar zou ik onderzoeken welke zaken er echt toe doen en welke niet.

Ik denk erover om naar Barcelona te gaan en verslag te doen van de schoonheid van het tikkie-takkie voetbal. Aan de andere kant lijkt het me ook interessant om een jaar lang op de hoogvlaktes van Tibet door te brengen en over de schoonheid van de Himalaya te schrijven.

Bij nader inzien zou ik mijn sabbatical toch niet aan het schrijven van een boek willen besteden. Ik zou het jaar liever gebruiken om samen met mijn vrouw intens van het leven te genieten.

Nu ik erover nadenk wil ik zelfs hieraan geen sabbatical besteden. Simpelweg met mijn vrouw van het leven genieten lijkt me de beste tijdsbesteding. Om tot deze conclusie te komen heb ik geen sabbatical nodig.

Wat betreft het boek; ik zou de eerste negenhonderdnegenennegentig pagina's blanco laten en op de duizendste pagina schrijven
      Liefde is wat telt
Over het dankwoord kan ik kort zijn.
      Dank aan Wislawa Szymborska en haar gedicht True Love

Verder heb ik geen bijzondere wensen behalve het verlangen om het hulpwerkwoord 'zullen' te vervangen door het werkwoord 'zijn'.

True Love by Wislawa Szymborska

True love. Is it normal
is it serious, is it practical?
What does the world get from two people
who exist in a world of their own?

Placed on the same pedestal for no good reason,
drawn randomly from millions but convinced
it had to happen this way - in reward for what?
For nothing.
The light descends from nowhere.
Why on these two and not on others?
Doesn't this outrage justice? Yes it does.
Doesn't it disrupt our painstakingly erected principles,
and cast the moral from the peak? Yes on both accounts.

Look at the happy couple.
Couldn't they at least try to hide it,
fake a little depression for their friends' sake?
Listen to them laughing - its an insult.
The language they use - deceptively clear.
And their little celebrations, rituals,
the elaborate mutual routines -
it's obviously a plot behind the human race's back!

It's hard even to guess how far things might go
if people start to follow their example.
What could religion and poetry count on?
What would be remembered? What renounced?
Who'd want to stay within bounds?

True love. Is it really necessary?
Tact and common sense tell us to pass over it in silence,
like a scandal in Life's highest circles.
Perfectly good children are born without its help.
It couldn't populate the planet in a million years,
it comes along so rarely.

Let the people who never find true love
keep saying that there's no such thing.

Their faith will make it easier for them to live and die.