Wacht niet met het lezen van gedichten en korte verhalen totdat je je been hebt gebroken!

Spelen

spelen

In onze buurt zijn de kleine kindertjes op het moment in de meerderheid. Hun leeftijd varieert van twee tot vier, en dan kunnen ze net zo geroutineerd pesten en jennen als de grotere kinderen, ze beginnen alleen prompt te huilen, als het consequenties heeft.

Mijn dochter van acht vindt dit allemaal niet zo simpel. Regelmatig komt ze verontwaardigd thuis: "Mama. Ben doet gemeen. Hij wil perse zijn zin hebben, anders gaat hij pesten,of huilend naar huis. " Ik vertel haar, dat Ben zijn moeder dit best door heeft, en het helemaal niet erg vindt, als hij zijn verdiende loon krijgt, maar zelf vindt ze het moeilijk, omdat hij zoveel kleiner is.

"En Els zegt alleen maar: Ach, hij is nog zo klein." Els is negen jaar. Ze is zelf het nakomertje. Als ze haar grote zusjes aan het sarren is, en dan begint te huilen wanneer ze lik op stuk krijgt, wordt er vanachter de televisie automatisch gereageerd" "Kathy, hou eens op!" en als Kathy terecht zegt" "Maar ze begint zelf!" dan telt dat niet. De kleinste mag alles, omdat ze nog zo klein is, en tot mijn verbazing past Els dit zelf ook toe bij kinderen die nog kleiner zijn dan zijzelf.

Els heeft weer een vriendinnetje van een jaar of zes, en die zit ze behoorlijk op haar kop, dus dat herstelt het evenwicht weer wat. Tessa, mijn jongste dochter speelt ook veel met Els. Vroeger speelde Els meer met Iris, maar Iris laat zich niet meer door Els commanderen, dus die heeft nu haar heil gezocht bij de jongste. En ze spelen altijd bij Els in de tuin, natuurlijk, want dan kan Els de lakens uitdelen.

Die kinderen moeten op hun leeftijd al het hele scala leren van de hierarchie van zo'n straat: Jij bent groter, en jij mag wel laat opblijven van je moeder. Bij jou krijgen we wel snoep, en bij jou niet.

Het is niet eenvoudig, en het gaat bepaald niet zachtzinnig. Als alles te moeilijk dreigt te worden, nemen ze maar weer eens een vriendinnetje van school mee. Dat is een leeftijdsgenootje, en die zit op dezelfde golflengte Ze hebben allebei al jaren dezelfde vriendinnetjes op school, en ze spelen ook graag samen.

Ik zie het allemaal aan, en ik merk steeds weer opnieuw, dat met mensen omgaan een doorlopend leerproces is. Zij leren van mij, en ik leer weer van hen. Tessa heeft van nature alles waar ik al jaren voor knok, die kan met iedereen opschieten, en laat zich toch de kaas niet van het brood eten, en Iris is veel zelfstandiger dan ik zelf op die leeftijd was. Ze leren op school zelfstandig denken, en ik laat ze ook zelf zoveel mogelijk hun eigen zaken regelen. Ze weten, dat ik altijd wil helpen, als ze er om vragen, maar Iris kiest na enig praten vaak toch weer voor eerst zelf nog eens proberen. Ik vind dit een hele leuke leeftijd.

Eva van Baar

Playgrounds by Laurence Alma-Tadema

In summer I am very glad
We children are so small,
For we can see a thousand things
That men can't see at all.

They don't know much about the moss
And all the stones they pass:
They never lie and play among
The forests in the grass:

They walk about a long way off;
And, when we're at the sea,
Let father stoop as best he can
He can't find things like me.

But, when the snow is on the ground
And all the puddles freeze,
I wish that I were very tall,
High up above the trees.