Age: Generosity

My Indian Summer by Robert William Service

Here in the Autumn of my days
My life is mellowed in a haze.
Unpleasant sights are none to clear,
Discordant sounds I hardly hear.
Infirmities like buffers soft
Sustain me tranquilly aloft.
I'm deaf to duffers, blind to bores,
Peace seems to percolate my pores.
I fold my hands, keep quiet mind,
In dogs and children joy I find.
With temper tolerant and mild,
Myself you'd almost think a child.
Yea, I have come on pleasant ways
Here in the Autumn of my days.

Here in the Autumn of my days
I can allow myself to laze,
To rest and give myself to dreams:
Life never was so sweet, it seems.
I haven't lost my sense of smell,
My taste-buds never served so well.
I love to eat; delicious food
Has never seemed one half so good.
In tea and coffee I delight,
I smoke and sip my grog at night.
I have a softer sense of touch,
For comfort I enjoy so much.
My skis are far more blues than greys,
Here in the Autumn of my days.

Here in the Autumn of my days
My heart is full of peace and praise.
Yet though I know that Winter's near,
I'll meet and greet it with a cheer.
With friendly books, with cosy fires,
And few but favourite desires,
I'll live from strife and woe apart,
And make a Heaven in my heart.
For Goodness, I have learned, is best,
And should by Kindness be expressed.
And so December with a smile
I'll wait and welcome, but meanwhile,
Blest interlude! The Gods I praise,
For this, the Autumn of my days.

Als ik dit gedicht lees dan zie ik daar de humor van. Ik ben zelf in de nazomer van mijn dagen, het is begin september, alle mogelijkheden staan nog open. Het is prettig dat je niet meer zoveel haast hebt, dat je meer vrije tijd heb dan vroeger en niet meer zoveel tempo hoeft te maken. Ik ben nog niet zover dat ik mijn temperament kwijt ben. Misschien gebeurt dat wel helmaal nooit, ik weet het niet. Je leven krijgt wat zachtere contouren.

Je hoort niet meer alles, dat kan ook wel eens prettig zijn. Overigens heb ik op die manier pas een verjaardag gemist, daar was iets over gezegd dat had ik niet gehoord, dat was jammer. Maar ik zie zonder bril mijn eigen grijzer wordende haar en rimpeltjes niet zo scherp. Zo heft het ene probleem het andere op. Het leven met een knipoog.

Als je niet meer in de race zit kun je wat zachter op de dingen reageren. Je laat wat meer over je kant gaan. Maar dingen waarbij ik mijn hele leven heb geslikt en tot tien geteld, ik heb er nou genoeg van. Als ik nu nog niet aan de beurt kom, wanneer dan wel?

Dus wat ik echt belangrijk vind krijgt juist meer aandacht. Hoewel ik moet zeggen dat ik altijd wel heel bewust in het leven heb gestaan. Dat heeft te maken met je gezondheid. Als je geconfronteerd wordt met het feit dat het leven eindig is, dan betekent dat dat je erg wordt bepaald bij wat je zelf belangrijk vindt. Of dat nou komt omdat er om je heen mensen weg vallen, of omdat je eigen leven eindiger is dan je denkt.

Dat geeft je leven een andere wending, een andere glans, inhoud, zachtere contouren. Wat echt belangrijk is daar besteed je je tijd nog aan en wat niet zo belangrijk is dat glijdt naar achtergrond. Ik geniet van mensen, woorden, taal, muziek. Alles met een gouden randje nu ik zelf in de nadagen van mijn leven ben. Dat maakt september een mooie maand en de nazomer van je leven een mooie tijd.