Introduction to Poetry by Billy Collins

I ask them to take a poem
and hold it up to the light
like a color slide

or press an ear against its hive.

I say drop a mouse into a poem
and watch him probe his way out,

or walk inside the poem's room
and feel the walls for a light switch.

I want them to waterski
across the surface of a poem
waving at the author's name on the shore.

But all they want to do
is tie the poem to a chair with rope
and torture a confession out of it.

They begin beating it with a hose
to find out what it really means.

Hoe lees je een gedicht? Het gedicht Introduction to Poetry van Billy Collins, doet me erg denken aan de manier waarop we op de middelbare school een gedicht bespraken. Je kreeg een gedicht voor je neus wat je zelf niet had uitgezocht. En dan zei de leraar."Wat bedoelt de dichter hier mee?" Dan dacht ik "weet ik veel, vraag het die man zelf."

Heel vaak zijn de beelden mooi, kun je aanvoelen wat er ongeveer mee bedoeld zou kunnen zijn. Maar een gedicht is pas af als het wordt gelezen. De dichter schrijft het, de lezer maakt het af. Iedere lezer maakt van een gedicht zijn eigen gedicht. Dat is ook precies de bedoeling.

Gooi het om, zet er een leuk boeketje naast, laat er een mooie lamp op schijnen. Amuseer je met het gedicht, geniet van de taal, laat het over je heen komen. Laat het bij je binnen komen. Dat is waar het voor bedoeld is. Ga er lekker mee spelen, zet het onder de sproeier als het warm is. Ga samen de zandbak in. Geef het wat lekkers te eten, zet er een bak koffie voor, doe samen of je thuis bent.